Soundos El Ahmadi in De Afspraak bij Bart Schols

Ik kijk geen tv en het zogenaamde debat in De Afspraak met Soundos, is dan ook compleet aan mij voorbij gegaan. Maar zoals dat met dit soort “debatten” gaat, blijkt zowat iedereen er een mening over te hebben.

Het fragment is een perfecte illustratie van discursieve dominantie: de strijd om de regels van het gesprek te kunnen bepalen. En dat is Soundos El Ahmadi in dit fragment alvast prima gelukt.

Kan jij het moment vinden waarop het gesprek kantelt?

Aan het begin van het fragment is Bart Schols nog duidelijk de interviewer: hij stelt vragen, vraagt om verduidelijking, maakt onderscheid tussen gevoel en cijfers. Dat is een klassieke journalistieke positie: faciliteren, nuanceren, doorvragen.
Maar op het moment dat Soundos El Ahmadi zegt dat dit “geen mening” is maar “keiharde cijfers” zijn en vervolgens stelt dat mannen zoals hij dit moeten erkennen, verandert de dynamiek van het gesprek. Epistemologisch gezien verschuift het domein van de relationele ervaring naar het domein van de moraliteit. Soundos positioneert Bart Schols niet langer als een neutrale gespreksleider, maar als vertegenwoordiger van een groep - mannen - die een verantwoordelijkheid draagt in het probleem. Daarmee verschijnt hij in de ervaring niet langer als interviewer, maar als iemand die normatief aansprakelijk wordt gesteld. Het feit dat Bart die verschuiving niet benoemt en er (onbewust?) in mee gaat, maakt dat hij zich ineens ten persoonlijke titel moet verantwoorden en de regie over het gesprek verliest: vanaf dat moment is de kwestie van het gesprek niet langer de onveiligheid van vrouwen, maar het feit dat hij niet vrijwillig meegaat in de morele verontwaardiging.
Dat is discursieve dominantie: het speelveld van het gesprek bepalen.

In het fragment zitten verschillende drogredeneringen

± 5:06 – “Wij zijn overal onveilig.” Overhaaste generalisatie en totalisering. Een structureel probleem wordt geformuleerd in absolute termen (“overal”). Dat verhoogt de urgentie maar maakt de claim kwetsbaar voor tegenvoorbeelden.

± 5:22 – “Dit is geen mening. Dit zijn keiharde cijfers.” Valse dichotomie en absolutering. Soundos zet “mening” tegenover “cijfers” alsof dat elkaar uitsluit. Daarmee suggereert ze dat wie vragen stelt automatisch in het kamp van meningen of gevoelens zit. Er lijkt nog maar één legitieme bron van waarheid te zijn: de statistiek.

± 5:58 – “Wij hebben mannen nodig zoals jij… met een groot bereik…” Positionele ad hominem: de focus verschuift van het argument naar de positie van Bart als man. Hij wordt mede-gepositioneerd als onderdeel van het probleem, wat inhoudelijke nuance bemoeilijkt.

± 9:42 – “Moet je vandaag met een gevoel van onveiligheid naar buiten stappen?” Reductie en herframing: een structurele claim wordt geherformuleerd als individuele beleving.

± 9:57 – “Je hebt gevoel en je hebt feiten. Ik ben iemand van de feiten.” Valse tegenstelling: Soundos creëert een scherpe scheiding tussen gevoel en feit, waarbij zij zich exclusief aan de kant van de feiten positioneert. Andere interpretaties worden uitgesloten.

± 10:06 – “Als jij als homoseksuele man… is dat dan gevoel?” Valse analogie: Soundos gebruikt een hypothetisch voorbeeld om zijn onderscheid tussen gevoel en feit te ondermijnen.

De meeste drogredenen ontstaan uit botsende waarheidsaanspraken - in dit geval de structurele urgentie versus de journalistieke afstandelijkheid. Positionele verschuivingen maken dat het gesprek sterk retorisch geladen wordt, maar niet noodzakelijk intellectueel onzuiver.

Het fragment is typisch voor de patronen die zich in alle moreel beladen debatten vertonen.

Wil je weten en leren hoe je dit herkent en transformeert?

Volg dan de e-learning “Van botsen naar meebewegen: verbale lenigheid in conflicten”